Park Zdrojowy Rymanów-Zdrój

Park Zdrojowy w Rymanowie-Zdroju to centrum życia tego podkarpackiego uzdrowiska, rozciągające się po obu stronach rzeki Tabor. Powstał pod koniec XIX wieku z inicjatywy Anny Potockiej i do dziś zachował swój uzdrowiskowy charakter – z alejkami do spacerów, drewnianą pijalnią wód mineralnych i zabytkową architekturą. To miejsce dla tych, którzy szukają spokoju i chcą wypróbować lecznicze wody, ale też dla rodzin z dziećmi, które potrzebują odrobiny zieleni i przestrzeni do aktywnego wypoczynku.

Park Zdrojowy Rymanów-Zdrój
38-481 Rymanów-Zdrój
★ 4.9
Park Zdrojowy w Rymanowie-Zdroju to prawdziwa oaza spokoju, gdzie historia spotyka się z naturą. Z pięknymi alejkami i zabytkową architekturą, to idealne miejsce na relaks i zdrowotne kuracje. Pijalnia wód mineralnych oferuje unikalne doznania smakowe, a otaczająca zieleń zachęca do aktywnego wypoczynku. To miejsce, które zachwyca o każdej porze roku.
Dlaczego warto tam pojechać?
  • bezcenne źródła wód mineralnych
  • malownicze alejki do spacerów
  • tężnia solankowa dla zdrowia
  • amfiteatr z letnimi koncertami
  • romantyczna Studnia Miłości

Historia parku i rola Anny Potockiej

Nie każdy wie, że Park Zdrojowy zawdzięcza swoje istnienie determinacji właścicielki tych ziem – Anny Potockiej. To ona pod koniec XIX wieku nadzorowała prace przy jego tworzeniu, osobiście czuwała nad sadzeniem drzew i układem alejek. Wcześniej, w 1879 roku, zakończyły się badania tutejszych wód, które potwierdziły ich lecznicze właściwości.

Anna Potocka zaprojektowała park tak, by wiódł po obu brzegach Taboru – dawniej znanego jako Taba. Dzięki temu spacery mają swój rytm: mostki nad rzeką, fontanny, alejki prowadzące w różnych kierunkach. Po I wojnie światowej uzdrowisko wymagało odbudowy, ale park przetrwał i dziś wygląda tak, jakby czas zatrzymał się gdzieś między końcem XIX a początkiem XX wieku.

Nazwy wód mineralnych w pijalni upamiętniają członków rodziny Potockich: „Tytus” to ojciec Anny, „Celestyna” – jej matka, a „Klaudia” odnosi się do matki Stanisława Potockiego.

Co zobaczysz w Parku Zdrojowym

Serce parku to Pijalnia Wód Mineralnych – mały drewniany budynek, w którym można bezpłatnie spróbować kilku rodzajów wód leczniczych. Do wyboru są m.in. „Klaudia”, „Celestyna” i „Tytus”, ale oferta jest szersza: „Staś”, „Ignacy”, „Marysieńka”, „Jan”, „Krokusowe”, „Anna”, „Mieczysław” i „Danuta”. Każda ma nieco inny smak i właściwości – pomagają przy chorobach układu oddechowego, moczowego, krążenia czy problemach metabolicznych.

Woda jest za darmo, płaci się tylko symboliczną kwotę za plastikowy kubeczek, choć można przynieść własną butelkę. Jedyna wada to stosunkowo krótkie godziny otwarcia z przerwą w południe – pijalnia działa codziennie od 10:00 do 17:30.

Tuż obok pijalni stoi fontanna, a dalej – w widłach rzeki Tabor i Czarnego Potoku – znajdziesz niewielki Amfiteatr na Wodzie. Latem odbywają się tu koncerty, z których muzyka unosi się nad wodą i rozchodzi po całym parku. Jeśli cofniesz się kilkadziesiąt metrów wzdłuż potoku, trafisz na Studnię Miłości – niewielki punkt, który chętnie odwiedzają zakochani pary.

Alejki, tężnia i zieleń

Park to przede wszystkim sieć alejek, które prowadzą przez zadbane tereny pełne kwiatów. Wiosną i jesienią prezentują się najlepiej – kolory robią wrażenie, a teren jest na tyle czysty i uporządkowany, że spacer staje się przyjemnością.

Na terenie parku znajdziesz też tężnię solankową – świetne miejsce na naturalne inhalacje. W okolicy działa siłownia zewnętrzna dla tych, którzy chcą połączyć spacer z ćwiczeniami. Centralne miejsce zajmuje uzdrowiskowy szpital kardiologiczny „Eskulap”, a nieco dalej – budynek w kształcie rotundy, gdzie mieści się kawiarnia „Zielony Domek”.

Na rzece Tabor pływają kaczki, które chętnie dokarmiane są przez kuracjuszy i turystów. Poziom wody latem jest na tyle niski, że można bezpiecznie wejść do niej – zwłaszcza dzieci lubią tę formę zabawy.

Zabytkowa architektura wokół parku

Na obrzeżach parku i w jego pobliżu przetrwały drewniane wille z końca XIX i początku XX wieku. Przypominają o czasach, gdy Rymanów-Zdrój budował swoją pozycję jako uzdrowisko. Warto zwrócić uwagę na wille: „Pod Matką Boską” (obecnie „Maria”), „Opatrzność”, „Gołąbek”, „Biały Orzeł”. Niestety, niektóre – jak „Leliwa” – popadają w ruinę, ale nadal nadają temu miejscu niepowtarzalny klimat.

Na obrzeżach parku stoi też niewielki kościółek, a cały teren ma charakter oazy zieleni i wyciszenia – idealne miejsce na odpoczynek od codziennego zgiełku.

Park Zdrojowy nosi oficjalną nazwę: Park Zdrojowy im. Bohaterów Westerplatte (lub według niektórych źródeł – im. św. Jana Pawła II).

Dla kogo to miejsce

Park Zdrojowy sprawdzi się praktycznie dla każdego. Kuracjusze przychodzą tu na spacery między zabiegami, rodziny z dziećmi znajdują przestrzeń do zabawy nad rzeką i na alejkach, a miłośnicy architektury mogą podziwiać zabytkowe wille i drewnianą pijalnialnię.

Jeśli szukasz aktywności, z parku wychodzą szlaki turystyczne – m.in. Kalwaryjska Ścieżka (4 km, około 1,5 godziny) prowadząca do Rymanowa czy żółty szlak do Iwonicza-Zdroju (6 km, około 2,5 godziny). Tuż obok parku zaczyna się też ścieżka spacerowa „Uroki Wołtuszowa” z tablicami informującymi o lokalnej florze, faunie i geologii.

Praktyczne informacje – dojazd, parking, czas zwiedzania

Rymanów-Zdrój leży w południowej części województwa podkarpackiego, mniej więcej w połowie drogi między Jasłem a Sanokiem. Z Rzeszowa dojedziesz tu samochodem w około 1,5 godziny. Bezpośrednie autobusy kursują zarówno z Rzeszowa, jak i z Krakowa.

W centrum znajdują się dwa bezpłatne parkingi – przy ul. Wierzbowej 1 i przy ul. Zdrojowej 45, a także dodatkowy przy Parku Obrońców Westerplatte. Oba idealnie nadają się jako punkt startowy do zwiedzania.

Godziny otwarcia pijalni: poniedziałek–niedziela, 10:00–17:30 (z przerwą w południe)
Ceny: woda mineralna w pijalni – bezpłatnie, opłata tylko za kubeczek (symboliczna kwota) lub można przynieść własną butelkę
Czas zwiedzania: 2-3 godziny na główne atrakcje parku, cały dzień jeśli planujesz spacer jednym ze szlaków

Park jest dostępny przez cały rok, choć największy urok ma wiosną i jesienią, gdy zieleń i kolory robią największe wrażenie. Latem można liczyć na koncerty w amfiteatrze i kąpiele w Taborze.